Αντίθετα με την τροφοπενία που εμφανίζεται απειροελάχιστες φορές, η τοξική επίδραση των πλεονασματικών συγκεντρώσεων χλωρίου στα εδάφη εμφανίζεται ακόμη συχνότερα και είναι ιδιαίτερα σοβαρότερο και συχνότερο πρόβλημα όσον αφορά τις καλλιέργειες. Το πρόβλημα αυτό δημιουργείται επειδή η πλειοψηφία των Ελληνικών γεωργικών εδαφών χαρακτηρίζεται από επαρκείς ποσότητες χλωριόντων ή δέχονται αρκετό χλώριο τα λιπάσματα βασικών θρεπτικών συστατικών που τις περισσότερες φορές περιέχουν χλώριο σαν αδρανές στοιχείο.

Προσοχή όσον αφορά τη τοξικότητα του χλωρίου

Προσοχή όσον αφορά τη τοξικότητα του χλωρίου

Τα χλωριόντα σε τεράστιες ποσότητες διαταράσσουν τον μεταβολισμό των κυττάρων. Εκτός των άλλων, η τοξικότητα χλωρίου προκαλεί χλώρωση στα φύλλα, αλλά τις περισσότερες φορές νεκρώσεις, δηλαδή καψίματα, στην αρχή στη κορυφή και την περιφέρεια των φύλλων. Ακόμη, τα φύλλα είναι μικρότερα του κανονικού, και σε προχωρημένο στάδιο τα ελάσματα «καρουλιάζουν». Πρέπει επίσης να αναφερθεί, ότι η περιφερειακή χλώρωση του ελάσματος μοιάζει με το αντίστοιχο σύμπτωμα που προκαλεί η τροφοπενία του καλίου ή η τοξικότητα των νιτρικών.

Με βάση τις περισσότερες έρευνες, τα καλλιεργούμενα φυτά, τόσο τα ετήσια, όσο και τα πολυετή, παρουσιάζουν μεγάλη κατάταξη αναφορικά με την αντοχή ή την ευαισθησία ή σε υψηλές συγκεντρώσεις χλωρο-αλάτων. Μεταξύ των εδώδιμων λαχανικών, τα φυλλώδη λαχανικά όπως το ραδίκι, το μαρούλι, το λάχανο, το κουνουπίδι, καθώς και το σπανάκι, θεωρούνται ότι αντέχουν σε κάπως υψηλές συγκεντρώσεις χλωρίου. Αντίθετα, η αγγουριά, η πατάτα, το μπιζέλι, η φασολιά και η ντομάτα αντέχουν λιγότερο στο χλώριο.

Προσοχή όσον αφορά τη τοξικότητα του χλωρίου

Προσοχή όσον αφορά τη τοξικότητα του χλωρίου

Για την αποφυγή επικίνδυνων παρενεργειών, όταν χρησιμοποιούνται μεγάλες δόσεις χλωριούχων λιπασμάτων, προτείνεται να πραγματοποιείται η εφαρμογή τους κατά τη σπορά, ώστε το ευέλικτο χλώριο να απομακρύνεται από την περιοχή του ριζοστρώματος πριν απορροφηθεί από τις ρίζες.