Η Ελληνική αγροτική παραγωγή, δεν κινδυνεύει μονάχα από την ελαχιστοποίηση των Ελληνικών αγροτικών καλλιεργειών. Κινδυνεύει και από την αισθητή μείωση των κοινοτικών επιδοτήσεων.

Η καινούργια Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) για την περίοδο 2014-2020 αλλάζει το σύστημα διάθεσης των αγροτικών επιδοτήσεων που δίνονται από την ΕΕ, ελαττώνοντας μέχρι και 30% τα διαθέσιμα ποσά. Το συνολικό ποσό για την Ελλάδα κυμαίνεται στα 19.7 δισεκατομμύρια ευρώ, όπως συμφώνησαν πριν από λίγους μήνες οι αρχηγοί των χωρών της Ε.Ε. Πρόκειται όμως για χρήματα που δε καλύπτουν ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες, σε σύγκριση με όσα είχαν δοθεί τις προηγούμενες δεκαετίες.

Η εξέλιξη αυτή, συνέπεια της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, πρωτοστατεί στην Ευρώπη υποχρεώνοντας τα κράτη-μέλη να σταματήσουν προοδευτικά όλα τα μέτρα προστασίας και στην ντόπια αγροτική παραγωγή τους. Ο βασικός κανόνας αυτής της πολιτικής είναι ότι και τα αγροτικά προϊόντα έχουν πλέον την ίδια τύχη με τα υπόλοιπα προϊόντα της αγοράς, τα οποία επιβάλλεται να διέπουν τους ίδιους κανόνες περί ανταγωνιστικότητας και ελεύθερης διακίνησης, όπως υποχρεώνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ).

Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και της απέραντης φτώχιας αυτό έχει διπλή συνέπεια. Πρώτον, γιατί ο Ελληνικός πρωτογενής τομέας ελαχιστοποιείται συνεχώς τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της ένταξής της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό παραγωγικό καταμερισμό. Κάτι που έχει στη πράξη εξαφανίσει τις παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες και ταυτόχρονα υποβαθμίσει τη δυνατότητα της Ελλάδας να παράγει, έστω και οριακά, τα προϊόντα διατροφής που χρειάζεται άμεσα. Και δεύτερον, διότι η ολοκληρωτική απελευθέρωση δεν συντελεί στην προσπάθεια ανάκαμψης και εξόδου από την κρίση, μέσω της ανάπτυξης του πρωτογενούς τομέα, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση και η τρόικα. Εκτός βέβαια άν έχουν ως στόχο τη μαζική εξαγορά αγροτικής γης από ξένα κεφάλαια..

Μπορεί να γίνονται προσπάθειες και προπαγάνδα ώστε οι άνεργοι νέοι να επιστρέψουν στην επαρχία για να καλλιεργήσουν αγροκτήματα. Παρόλα αυτά, αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί τόσο απλά. Εάν πραγματικά η κυβέρνηση επιδιώκει να ενδυναμώσει την αγροτική παραγωγή της Ελλάδας, υποχρεούται να το πραγματοποιήσει γρήγορα και με σωστή μέθοδο. Δηλαδή, χωρίς υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, αλλά με οργανωμένο πλάνο, στόχευση συγκεκριμένων ποικιλιών, προώθηση των ποιοτικών καλλιεργειών και με το να δοθούν κίνητρα παραγωγής σε όλους.

Όμως το θέμα είναι ότι όλες οι κυβερνήσεις μετά το 1974, μαζί και η σημερινή, δεν πράττουν ουσιαστικά τίποτα. Και όσο αυτή η κατάσταση συνεχίζεται το σίγουρο είναι ότι όλο περισσότερο θα υπάρχει αγανάκτηση και οργή από τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους και μέλει να δείξει που θα οδηγήσει αυτή η οργή..